Podpisuję się pod tym w stu procentach. Dlatego przy asymetrycznym rozkładzie lepiej wrzucać do modeli jednak bardziej konserwatywne założenia wynikające z nierówności Czebyszewa.

Zjazd na giełdzie na skalę z 2008 roku miał prawdopodobieństwo bodajże sześć sigma, czyli powinien wydarzyć się raz na półtora miliona lat (dwa razy w historii ludzkości). Tymczasem podobne krachy miały miejsce już w 2000, 1987, 1929 i tak dalej.

Niemniej, na czymś jednak bazować trzeba przy oszacowywaniu prawdopodobieństwa i ryzyka, no i nikt jeszcze chyba niczego lepszego nie wymyślił niż sigma 🙂

Jest nawet jeszcze gorzej. Analizujac wykres „na oko” ulegamy calemu katalogowi bledow poznawczych. Przykladowo mamy tendencje do widzenia tego, co sie spelnilo, a pomijamy formacje, ktore okazaly sie falszywe.

Natomiast z prawdopodobienstwami na rynkach finansowych jest jeden spory klopot: procesy tam zachodzace, nie sa niestety stacjonarne, rozklady nie sa normalne, a do tego wystepuja grube ogony. Niemniej jednak podejscie ilosciowe pozwala czesto zejsc na ziemie, a nie zyc w blogiej i przyjemnej (do czasu) nieswiadomosci.